Dąb Crimschmidt

Drzewo pokroju kolumnowym, zwartym, osiągające do 15 m wysokości. Najprawdopodobniej jest krzyżówką Q. robur x Q. alba, charakteryzującą się jesiennym przebarwieniem liści z zielonych, klapowanych na purpurowo-czerwone. Dobrze rośnie na każdej glebie przeciętnie żyznej, stanowisku słonecznym. Drzewo rosnące w cieniu ma mniej wybarwione liście. Liście opadają na wiosnę. Całkowicie odporna na mróz. Polecana do nasadzeń w ogrodach przydomowych, zieleni publicznej, parkach, obsadzania ulic.

Dąb szypułkowy 'Argenteomarginata'

Odmiana o ozdobnych liściach i nieco słabszym wzroście niż gatunku. Dorasta do 8-10 m wysokości. Pokrój luźny, niezbyt regularny. Korona szeroka, zaokrąglona. Liście skórzaste, z 3-6 parami nieregularnie rozmieszczonych, zaokrąglonych klap, bardziej wydłużone i słabiej klapowane niż u gatunku, ciemnozielone z kremowobiałym obrzeżeniem. Żołędzie, w półokrągłych miseczkach, zebrane po 2-3 sztuki, na długich szypułkach. Odmiana o dużych wymaganiach glebowych. Preferuje gleby świeże i głębokie, o dużej zawartości próchnicy, umiarkowanie wilgotne. Na glebach słabych i suchych rośnie wolniej. Roślina światłolubna. Godna polecenia do dużych ogrodów, parków i zieleni osiedlowej.

Dąb zębaty

Atrakcyjne, wolnorosnące drzewo o charakterystycznych, bardzo dużych liściach. W Polsce po 30 latach osiąga około 5-6 m wysokości. Początkowo korona jest dość nieregularna, jednak z czasem przybiera owalny kształt. Liście są skórzaste, odwrotnie jajowate, niezwykle duże, mają nawet do 25-30 cm długości. Latem są w kolorze matowej zieleni, natomiast jesienią wybarwiają się na żółto-brązowe odcienie. Przez całą zimę pozostają na drzewie. Pędy grube, młode są dodatkowo owłosione. Kwitnienie rozpoczyna w maju. Kwiaty męskie w postaci zwisających, żółtych kotek, długości 6-8 cm. Jesienią natomiast pojawiają się charakterystyczne żołędzie, długości około 2 cm, otoczone frędzelkowatymi miseczkami. Dąb ten jest odporny na silne porywy wiatru oraz sól drogową. Jest stosunkowo odporny na choroby i szkodniki. Należy go sadzić na stanowiskach słonecznych oraz glebach o odczynie obojętnym do lekko kwaśnego. Polecany jest do sadzenia w miastach ze względu na dużą odporność na zasolenie. Można stosować go także w parkach, ogrodach przydomowych.

Dąb szypułkowy Schwarzenberg

Pokrój korony szerokostożkowaty, nieregularny. Liście przyrostu świętojańskiego są węższe, dłuższe, nieco pofalowane i mocno biało nakrapiane Liście pierwszego przyrostu zielone, o kształcie i wielkości jak u gatunku Odmianę można sadzić w parkach i na terenach zieleni osiedlowej. W ciągu lata białe upstrzenie staje się mniej widoczne.

Dąb libański

Dąb libański posiada naturalne stanowiska na dużym obszarze, obejmującym Liban, wschodnią Turcję oraz północne części Iranu i Iraku. Zazwyczaj rośnie w postaci niewielkiego drzewa, może osiągać do 8 – 10 metrów i do 5 – 8 metrów średnicy korony. Posiada bardzo ładne liście, o zaostrzonych klapach, twarde, lekko połyskliwe, dochodzące do 12 cm długości. Jest to bardzo cenna roślina, powszechnie stosowana w zieleni miejskiej oraz parkach czy ogrodach ozdobnych. Ceniona głównie za niewielkie finalne rozmiary oraz liście różniące się od typowych europejskich dębów. Gatunek ten posiada także bardzo pożądaną cechę, dzięki której może być uprawiany bardzo ekstensywnie (przy minimalnej opiece) – jest bardzo wytrzymały na suszę. Jest także tolerancyjny co do kwasowości gleby oraz stanowiska, choć najpełniej swe uroki rozwinie rosnąc w pełnym słońcu.

Dąb niedźwiedzi

Quercus ilicifolia to gatunek krzewiastego dębu, dorastający maksymalnie do 6 – 8 metrów wysokości. Posiada dość duże liście, mogą mieć do 15 cm długości, przy szerokości dochodzącej do 10 cm, posiadają lekko zarysowane klapowanie, przy czym liście na drzewie różnią się kształtem między sobą nieznacznie – niektóre mają wyraźne klapy, inne są prawie całobrzegie.

Dąb szypułkowy 'Cristata'

Niezbyt wysokie drzewo dorastające do 10 metrów wysokości. Korona kolumnowo-eliptyczna dość luźna. Liście z góry ciemnozielone, od spodu nieco jaśniejsze z niebieskawym zabarwieniem. Główną ozdobą odmiany są poskręcane, wybrzuszone, głęboko klapowane liście. Często na końcach pędów liście są gęsto osadzone. Odmiana mrozoodporna, doskonale znosząca polskie zimy. Wymaga gleb żyznych, gliniasto-piaszczystych, próchnicznych, o uregulowanych stosunkach wodnych. Źle rośnie na terenach zalewanych lub bardzo suchych. Stanowisko słoneczne. Do sadzenia jako soliter w ogrodach, parkach i zieleni osiedlowej.

Dąb wielkoowocowy

Długowieczne i niezbyt szybko rosnące drzewo, dorastające do 30 m wysokości, w naturze rośnie w środkowych i wschodnich stanach USA, oraz w Kanadzie i jest on tam najbardziej rozprzestrzenionym gatunkiem, jego zasiąg rozciąga się dalej na północ u jakiegokolwiek innego gatunku amerykańskiego dębu. Kora pnia gruba, głęboko podłużnie bruzdowana, szara, odporna na działanie ognia. Młode pędy omszone, starsze pędy często pokryte listewkami korkowymi. Liście duże, osiągają przeciętnie do około 25 cm długości (ale czasem mogą mieć nawet ponad 40 cm długości), w zarysie odwrotnie jajowate, są zgrupowane na końcach gałązek, ciemnozielone na górnej stronie, a od spodu szarozielone i omszone, charakterystycznie zatokowo klapowane, na każdym brzegu znajduje się 5-7 klap, wierzchołkowa klapa obejmują czasem niemal 1/3 długości liścia i jest, w dolnej poęowie blaszka liściowa jest zazwyczaj głęboko klapowana, liście jesienią przed opadnięciem żółkną nieco lub brązowieją. Około września dojrzewają bardzo duże, średnicy około 2, 5-5 cm (największe spośród północnoamerykańskich gatunków), początkowo jasnobrązowe, po dojrzeniu ciemnobrązowe, w 1/4 lub do połowy okryte szorstką, łuskowatą miseczkę o frędzelkowym brzegu.

Kruszyna pospolita

Jest to niewysoki krzew, do 1,8 m wysokości, powstały ze skrzyżowania odmian kruszyny pospolitej – ‘Columnaris’ i ‘Asplenifolia’. Została wyselekcjonowana w USA przez Ronalda Williamsa. Do handlu wprowadzono ją w 2000 r roku. Kruszyna pospolita 'Fine Line' charakteryzuje się smukłą budową o kolumnowym kształcie, który nadają jej wznoszące się pod ostrym kątem ku górze pędy. Ciekawe pod względem wyglądu są również liście tej odmiany. Są one bardzo wąskie, od 3 do 5 mm szerokości, a jednocześnie bardzo długie, nawet do 10 cm. Mają nieregularne, pofałdowane brzegi, które nadają im bardzo zwiewny, delikatny wygląd. Wiosną i latem są soczyście zielone, natomiast jesienią przebarwiają się na ładny, jasnożółty odcień.

Brzoza brodawkowata 'Purpurea'

Średniej wielkości drzewo o luźnej i wąskiej koronie i efektownym zabarwieniu. Dorasta do 10 m wys. i 5 m szer. Kora na młodych pędach czerwonobrązowa, później jasnoszara. Młode liście ciemnoczerwone, starsze ciemnopurpurowe, jesienią brązowe lub brązowoczerwone. Stanowisko słoneczne. Nie ma specjalnych wymagań. Najładniej wygląda posadzona pojedynczo lub w oddzielnej grupie, na tle budynków lub innych roślin.

Dąb japoński

Dęby japońskie rosną jak na dęby bardzo szybko, w młodości mają korony stożkowate, które z wiekiem zaokrąglają się i rozszerzają. Kilkudziesięcioletnie drzewa rosnące na słonecznych stanowiskach mają zwykle kilkanaście metrów wysokości i nieco większą szerokość. 
 Dąb japoński jest bardzo różny od powszechnie znanych dębów – jego 10-20 cm długie lśniące liście nie mają typowych dla dębów klap czy fałd, do złudzenia przypominają liście kasztana jadalnego. Że jest dębem można poznać w zasadzie tylko po owocach – 2-3 cm długie, prawie kuliste żołędzie w kosmatych miseczkach są bardzo podobne do owoców blisko z nim spokrewnionego dębu burgundzkiego Q. cerris.

Dąb błotny

Okazałe drzewo z prostym pniem, szerokostożkowatą koroną i charakterystycznymi zaschniętymi i obwisającymi dolnymi gałęziami. Rośnie szybko. W naszym klimacie osiąga do 25 m wysokości. Korona lekka, ażurowa, z prostym, strzelistym pniem. Kora gładka i szara. Gałęzie boczne rozchodzą się poziomo na boki i tworzą początkowo regularną stożkową koronę. Z wiekiem górne partie gałęzi wyrastają pod kątem ostrym do góry, środkowe odstają nadal poziomo, a dolne zwisają w dół i zamierają, długo pozostając na drzewie. Liście zielone, błyszczące, od spodu jasnozielone, o głęboko wciętych klapach z spiczastymi zakończeniami, jesienią czerwonobrązowe. Żołędzie małe, w płytkich miseczkach, dojrzewające po dwóch latach. Gatunek odporny na mróz. W naturze występuje na glebach żyznych, wilgotnych do podmokłych i dobrze znosi krótkotrwałe zalewanie. Wykazuje duże zdolności adaptacyjne i może rosnąć także na glebach suchych. Wymaga stanowisk słonecznych. Drzewo do wykorzystania w parkach, do zadrzewień przydrożnych i krajobrazowych.

Dąb szypułkowy kolumnowy

Odmiana dębu szypułkowego o wąskiej, kolumnowej, gęstej i zazwyczaj symetrycznej koronie, pokrój nieco "cyprysowy", gdyż wszystkie gałęzie są wzniesione do góry. Rośnie umiarkowanie szybko. Dorasta do około 20 m wysokości, przy średnicy korony dochodzącej zaledwie do 3-5 m. Również z siewu powtarza w dużym stopniu (do 90 %) cechę kolumnowego wzrostu, lecz występuje ona wówczas w różnym natężeniu (powstają okazy o bardzo wąskich jak i nieco szerszych koronach). Odmiana została znaleziona w naturze, w lesie na terenie Niemiec, w uprawie znajduje się od 1783 roku, kiedy została po raz pierwszy rozmnożona wegetatywnie przez szczepienie. Po przebarwieniu jesienią na brązowo liście długo utrzymują się na drzewie, czasem nawet jeszcze zimą.

Dąb szypułkowy 'Selfast'

Drzewo o wąskim, kolumnowym pokroju i wąskich, lancetowatych liściach, będących cechą charakterystyczną tej odmiany. Dorasta do wysokości około 15 m. Korona dość gęsta, szczególnie w dolnej części, o średnicy do 5 m. Liście wąskie, nieklapowane, ciemnozielone od góry, od dołu jaśniejsze. Jesienią przebarwiają się na żółto. Do dobrego rozwoju potrzebuje stanowiska słonecznego i dość żyznych gleb, o uregulowanych stosunkach wodnych. Znajduje zastosowanie przy tworzeniu szpalerów, alei parkowych i ulicznych, a także w zieleni osiedlowej i w ogrodach jako soliter. Bardzo cenna odmiana pochodzenia holenderskiego.

Dąb gontowy (Dąb dachówkowaty)

Średniej wielkości drzewo, rosnące naturalnie na terenie USA, od Pensylwanii po Georgię, a na zachód aż po Nebraskę i Arkansas. W rodzimych stronach, na żyznych i wilgotnych glebach drzewo to osiąga do 25 m wysokości. U nas jest trochę niższe, występuje bardzo rzadko, wyłącznie jako roślina ozdobna, choć jest wytrzymałe na mrozy. Młode drzewa mają zazwyczaj nieregularny, nieco wydłużony, stożkowaty pokrój, natomiast starsze stają się bardziej kopulaste. U młodszych drzew kora na pniu jest gładka i jasnoszara, a pędy żółte, natomiast u starszych kora pęka, a pędy zmieniają kolor na ciemnozielony.

Kłokoczka południowa

Kłokoczka południowa jest krzewem lub niewielkim drzewem, które może osiągnąć wysokość do 4-6 metrów. Charakteryzuje się pięciolistkowymi, zielonymi liśćmi, które jesienią zmieniają barwę na żółto, czerwono lub pomarańczowo, dostarczając efektownego akcentu kolorystycznego w ogrodzie. Wiosną roślina wytwarza zwisające grona białych, pachnących kwiatów, które są zarówno dekoracyjne, jak i przyciągają owady zapylające. Owocem jest atrakcyjna, lekko przezroczysta torebka, która zawiera nasiona otoczone mięsistą osłonką.

Jarząb brekinia (brzęk)

Pochodzi z Europy, Azji Mniejszej, Kaukazu. Największy z jarzębów występujących w Polsce, podlega w całej Polsce ochronie gatunkowej / osiąga wysokość ok 20 m i 152 cm obwodu pnia. Korę ma ciemną i popękaną. Liście jajowate, długości do 10 cm, z 3-5 ostrymi, piłkowatymi klapami. Kwiaty białe, zebrane w baldachogrona do 12 cm średnicy. Owoce elipsoidalne do 1,5 cm długości, brunatne i jasno nakrapiane. Dojrzewają w październiku i listopadzie. Owoce jarzęba brekini są jadalne, smaczne; dojrzałe nadają sie do spożycia bezpośredniego, jak i przetworów, nalewek. Brekinia jest u nas rzadko spotykana, w lasach można ją jedynie spotkać na stanowiskach reliktowych, szczególnie na gruntach wapiennych, w towarzystwie buka i grabu. W wieku młodym rośnie pionowo, wąsko stożkowato, nie zajmując wiele miejsca. Drewno tego jarzęba ciężkie i twarde.