Asset Publisher Asset Publisher

Łowiectwo

Gospodarka łowiecka – co to takiego ?

Gospodarka łowiecka jest działalnością w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny. Prowadzona jest w obwodach łowieckich przez dzierżawców (koła łowieckie Polskiego Związku Łowieckiego) albo zarządców (wyspecjalizowane jednostki organizacyjne Lasów Państwowych i PZŁ) tychże obwodów, na zasadach określonych w ustawie Prawo łowieckie i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, w oparciu o roczne plany łowieckie i wieloletnie łowieckie plany hodowlane.

Sprawowanie nadzoru nad gospodarką łowiecką

Nadleśnictwo Prószków nie prowadzi samodzielnie gospodarki łowieckiej lecz sprawuje nadzór nad gospodarką łowiecką prowadzoną przez Koła Łowieckie i Ośrodek Hodowli Zwierzyny Polskiego Związku Łowieckiego w Mosznej. Nadzór ten zapewnia nadleśniczemu możliwość zarządzania populacjami zwierząt łownych, regulację ich oddziaływania na las i uprawy rolne, a także gwarantuje należyty poziom prowadzenia gospodarki łowieckiej przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich. Jeśli zaobserwowałeś nieprawidłowości w prowadzeniu gospodarki łowieckiej, zgłoś je do nadleśniczego który rozpozna sprawę w ramach prowadzonego nadzoru.

Co nam daje gospodarka łowiecka

Dzięki gospodarce łowieckiej możliwe jest zarządzanie populacjami zwierząt łownych w sposób gwarantujący zachowanie gospodarczo znośnego poziomu szkód powodowanych przez zwierzynę w lasach i w uprawach rolnych, przy jednoczesnym zachowaniu właściwego stanu jakościowego i ilościowego populacji tych gatunków. Poza umożliwieniem uprawiania łowiectwa przez myśliwych, gospodarka łowiecka zapewnia nam dostęp do dziczyzny i wyrobów powstających na jej bazie. Dzięki prowadzeniu przez Ośrodki Hodowli Zwierzyny LP i koła łowieckie sprzedaży bezpośredniej każdy z nas może zakupić tusze upolowanych zwierząt po niewygórowanych cenach. Adresy podmiotów prowadzących sprzedaż bezpośrednią łatwo znajdziesz w Internecie i FB.

Obwody łowieckie

Cały kraj jest podzielony na obwody łowieckie. Podziału tego w skali województwa dokonuje samorząd (sejmik województwa), przy uwzględnieniu stanowiska Izby Rolniczej, Lasów Państwowych i Polskiego Związku Łowieckiego. W zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Prószków znajduje się 14 obwodów łowieckich lub ich części, utworzonych na mocy Uchwała nr XXIII/225/2020 Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 27 października 2020 roku w sprawie podziału województwa opolskiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii. Są to obwody numer 76, 77, 90, 91, 92, 102, 105 i 117, dla których Nadleśnictwo Prószków jest nadleśnictwem zatwierdzającym roczne plany łowieckie oraz obwody 75, 89, 103, 104, 116 i 118, dla których RPŁ zatwierdzają sąsiednie nadleśnictwa lub Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w przypadku obwodów wyłączonych z wydzierżawienia.

Rejony Hodowlane

Obwody łowieckie o zbliżonych warunkach przyrodniczych i jednolitych celach hodowlanych są zgrupowane w rejony hodowlane czyli jednostki wielkoobszarowego i wieloletniego planowania łowieckiego ustanawiane zgodnie z zapisami ustawy Prawo Łowieckie. Dla rejonów hodowlanych opracowuje się Wieloletnie Łowieckie Plany Hodowlane (WŁPH) nakreślające długookresowe cele dla gospodarki łowieckiej. Podziału na rejony hodowlane jak i zatwierdzenia WŁPH dokonuje Dyrektor Generalny Lasów Państwowych. Obwody łowieckie w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Prószków są zgrupowane w trzech rejonach hodowlanych: „O VI Bory Niemodlińskie”, „O VIII Pogórze Wschodnio – Sudeckie” i „O IX Płaskowyż Głubczycki”, co świadczy o znacznym zróżnicowaniu warunków przyrodniczych w aspekcie prowadzenia gospodarki łowieckiej. Rejon Borów Niemodlińskich skupia obwody o wysokiej lesistości położone w rozległym kompleksie leśnym o nazwie Borów Niemodlińskich, ukierunkowane na gospodarowanie populacjami zwierzyny grubej, głównie dzików i jeleni. Rejon Pogórza Wschodnio-Sudeckiego to obwody o niewielkiej lesistości i rozporoszonych kompleksach leśnych, urozmaiconej rzeźbie terenu, nastawione na gospodarowanie populacjami sarny i zwierzyny drobnej. Rejon Płaskowyżu Głubczyckiego to obwody wtopione w typowy agralny krajobraz, gospodarujące na populacji sarny i zwierzyny drobnej.  

Zwierzyna łowna

Z pośród 23 gatunków łownych saków i ptaków w zasięgu terytorialnym nadleśnictwa występują: łoś, jeleń szlachetny, daniel, sarna, dzik, muflon, szakal złocisty, lis, borsuk, kuny leśna i domowa, norka amerykańska, tchórz zwyczajny, zając szarak, bażant, kuropatwa, gęsi gęgawa, zbożowa i białoczelna, krzyżówka, cyraneczka i gołąb grzywacz. Nieobecnym jest tylko dziki królik.

Inwazyjne gatunki obce (IGO) saków i ptaków

Przedmiotem zainteresowania gospodarki łowieckiej, w ramach działań na rzecz ochrony bioróżnorodności są również inwazyjne gatunki obce (IGO). Z ich listy z całą pewnością możemy spotkać jenota, piżmaka, szopa pracza i gęsiówkę egipską. Ewentualne pojawienie się pozostałych gatunków IGO jest pod stałą, baczną obserwacją leśników i myśliwych. Inwazyjne gatunki obce to ogromy problem nie tylko dla ochrony przyrody ale dla wielu aspektów naszego życia, poczynając od gospodarki a na ochronie zdrowia kończąc. IGO to nie tylko ssaki i ptaki, ale również inne grupy zwierząt, oraz rośliny. Nierzadko pod ich niewinnym pięknem czai się poważne zagrożenie dla gatunków rodzimych roślin i zwierząt, całych ekosystemów i nas samych.  Stan wiedzy na ten temat w społeczeństwie jest nadal znikomy. Dlatego może warto chociaż wspomnieć, iż każdy z nas w przypadku stwierdzenia obecność w środowisku IGO powinien niezwłocznie zgłosić ten fakt wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce stwierdzenia obecności IGO. Przepisy określają polowanie wykonywane przez myśliwych jako jedno z działań zaradczych, zmierzających do ograniczenia występowania IGO w środowisku.     


Asset Publisher Asset Publisher

Back

urządzanie lasu

urządzanie lasu

Plan Urządzania Lasu dla PGLLP Nadleśnictwo Prószków sporządzony został na lata 2025-2034 wg stanu lasu na dzień 01-01-2025

Las jest naturalnym bogactwem , pełniącym wiele różnych funkcji: chroni glebę, łagodzi klimat, produkuje olbrzymie ilości tlenu, zatrzymuje pyły i gazy emitowanych do atmosfery przez przemysł, zaspokaja potrzeby człowieka w zakresie rekreacji, jest bazą surowca drzewnego i wielu użytków niedrzewnych (owoce, grzyby, zioła lecznicze). Możliwość korzystania z dobrodziejstw, jakie daje las, zawdzięczamy pokoleniom, które dbały o jego utrzymanie. Naszym podstawowym obowiązkiem jako leśników jest przekazanie przyszłym pokoleniom lasu jeszcze piękniejszego i zasobniejszego. Zadanie te będziemy mogli spełnić wówczas, kiedy będziemy racjonalnie gospodarować w lesie. Aby racjonalnie gospodarować zasobami leśnymi trzeba zawczasu dobrze las poznać, zinwentaryzować, opisać i zaplanować w nim czynności gospodarcze oraz ochronne. Te natomiast zależą od lokalnych warunków przyrodniczych i siedliskowych. Podstawowym dokumentem w działalności gospodarczej i ochronnej nadleśnictwa jest plan urządzenia lasu, który nie tylko zapewnia ciągłość w programowaniu gospodarki leśnej, ale również stwarza możliwość jej korygowania w kolejnych okresach na podstawie aktualnego stanu lasu i analizy dotychczasowej działalności. Zasad sporządzania takich planów uczy dyscyplina nauk leśnych zwana urządzaniem lasu.

Urządzanie lasu to jedna z najważniejszych i zarazem najtrudniejszych nauk leśnych, zajmująca się planowaniem zadań gospodarczych w lasach w taki sposób, by zapewnić trwałość lasu i ciągłość dostarczania przez niego dóbr materialnych oraz spełniania różnorodnych potrzeb społeczeństwa (rekreacyjne wykorzystywanie terenów leśnych).Urządzanie lasu wykorzystuje szeroki zakres wiadomości z wielu dziedzin: leśnictwa (m.in. gleboznawstwa, siedliskoznawstwa, dendrologii, botaniki, hodowli i ochrony lasu, inżynierii leśnej, łowiectwa), ochrony przyrody, geodezji (pomiar gruntów i sporządzanie map), informatyki (obliczenia związane z przetwarzaniem danych uzyskanych w trakcie prac urządzeniowych). Prace z zakresu urządzania są prowadzone przez wyspecjalizowane w tym zakresie jednostki zatrudniające pracowników o odpowiednich kwalifikacjach (w znacznej części posiadają oni wykształcenie leśne lub przyrodnicze) oraz wyposażone w odpowiedni do tego typu prac sprzęt pomiarowy. W Lasach Państwowych urządzaniem lasu zajmuje się państwowe przedsiębiorstwo - Biuro Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej (BULiGL) z siedzibą w Warszawie, wraz z 12 oddziałami terenowymi, obejmującymi swym zasięgiem całą Polskę.

Do najważniejszych celów i zadań urządzania lasu należą m.in.:

  • inwentaryzacja i ocena stanu lasu, w tym gleb, siedlisk i drzewostanów oraz określenie i kształtowanie naturalnych relacji między nimi,
  • rozpoznanie walorów przyrodniczych w lasach oraz opracowanie programu ochrony przyrody dla nadleśnictwa,
  • rozpoznanie funkcji lasu w powiązaniu z zagospodarowaniem przestrzennym
  • dokonanie podziału lasów – według pełnionych funkcji i przyjętych celów gospodarowania – na gospodarstwa (w tym: specjalne, lasów ochronnych oraz lasów wielofunkcyjnych z dominującą funkcją produkcyjną – zwanych często lasami gospodarczymi),
  •  określenie długo- i średniookresowych hodowlanych i technicznych celów gospodarki leśnej dla urządzanego obiektu, umożliwiających formułowanie celów doraźnych w poszczególnych drzewostanach,
  • projektowanie pożądanej struktury gatunkowej, wiekowej i przestrzennej lasu oraz budowy piętrowej drzewostanów,
  •  kształtowanie wielkości i struktury zapasu produkcyjnego w urządzanej jednostce, w ramach gospodarstw, obrębów leśnych i w całym nadleśnictwie,
  • ustalenie etatów cięć użytkowania rębnego i przedrębnego,
  • ustalenie możliwości lokalizacji etatu cięć użytkowania rębnego w wielkości przyjętej za optymalną,
  • ustalenie zadań gospodarczych na 10-lecie i określenie sposobów ich realizacji.

Plan urządzenia lasu

Podsumowaniem prac urządzania lasu jest opracowanie dla każdego nadleśnictwa planów urządzenia lasu. Czym właściwie jest ten plan urządzenia lasu? Mówiąc prosto i zrozumiale jest on  „Biblią" leśnika, którą kieruje się we wszystkich pracach jakie wykonuje w lesie. Jest to szczegółowy leśny plan gospodarczy, podstawowy dokument gospodarki leśnej, który zgodnie z Ustawą o Lasach tworzony jest co 10 lat według stanu na dzień 1 stycznia pierwszego roku obowiązywania. W wyjątkowych przypadkach, uzasadnionych stanem lasów, (występowaniem szkód lub klęsk żywiołowych), plan urządzenia lasu może być opracowany na okresy krótsze niż 10 lat. Do sporządzenia planu urządzenia lasu niezbędne są informacje o lesie, zarówno o charakterze ogólnym, jak i szczegółowym. Informacje te można podzielić na trzy zasadnicze grupy: geodezyjne, siedliskowe i dendrometryczne. Informacje geodezyjne są podstawą sporządzania różnych map leśnych, projektów dróg, mostów i przepustów, projektów lokalizacji składnic, budynków itp. Informacje z zakresu siedlisko-znawstwa są niezbędne dla celów planowania hodowlanego. Wyniki pomiarów dendrometrycznych informują o stanie drzewostanów i lasu, m.in. wiek, zasobność i produkcyjność oraz o zachodzących zmianach zasobów. Współczesne plany gospodarowania na terenach leśnych wykonuje się, wykorzystując najnowsze osiągnięcia techniki. Podstawowym narzędziem pracy jest tu leśna mapa numeryczna (LMN), będąca częścią systemu informacji przestrzennej (GIS). Mapa ta w sposób graficzny przetwarza i przedstawia dane zebrane podczas prac terenowych. Od lat w urządzaniu lasu stosuje się również coraz to doskonalsze metody wykorzystywania zdjęć lotniczych i satelitarnych, które uzupełniają wyniki prac terenowych. Plany urządzenia lasu sporządzane są obligatoryjnie dla lasów wszystkich form własności. Dla lasów Skarbu Państwa w zarządzie nadleśnictw są to plany urządzenia lasu wykonywane zazwyczaj przez Biura Urządzania Lasu i Geodezji Leśnej (BULiGL), na podstawie zlecenia przez poszczególne regionalne dyrekcje Lasów Państwowych. Dla lasów prywatnych i wspólnot gruntowych sporządza się uproszczone plany urządzenia lasu, na zlecenie właściwego miejscowo Starosty, natomiast dla lasów innych właścicieli – na zlecenie i koszt tych właścicieli. Tak więc plan urządzenia lasu, w formie praktycznego zastosowania, dba o zachowanie równowagi użytkowania lasów tak by nie przekroczyć wielkości pozyskania surowca (niezbędnego dla funkcjonowania gospodarki kraju), która gwarantowałaby zachowanie lasu dla przyszłych pokoleń. Plan Urządzenia Lasu zatwierdza obecnie Minister Środowiska, który nadzoruje też jego wykonanie.

Etapy sporządzania planu urządzenia lasu

Przed rozpoczęciem terenowych prac urządzeniowych organizuje się naradę z udziałem przedstawicieli odpowiedniej regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, urządzanego nadleśnictwa, wykonawcy prac urządzeniowych, administracji rządowej i samorządowej oraz instytucji i organizacji zajmujących się problematyką ochrony przyrody i środowiska. Jest to tzw. I Komisja Techniczno-Gospodarcza (w skrócie I KTG). W trakcie tej narady ustala się wytyczne do przeprowadzenia prac taksacyjnych oraz sporządzenia map numerycznych. Po tych ustaleniach rozpoczynają się prace urządzeniowe rozdzielone na dwa etapy:

  1. Terenowa inwentaryzacja w trakcie której dokonywany jest opis taksacyjny lasu, weryfikacja granic wyłączeń taksacyjnych, weryfikacja zapisów powszechnej ewidencji gruntów, zaprojektowanie wskazań gospodarczych dla poszczególnych wydzieleń.
  2. Prace kameralne, które obejmują: opracowanie danych pochodzących z inwentaryzacji terenowej, przygotowanie bazy danych do Systemu Informatycznego Lasów Państwowych (SILP), obliczenie etatu użytkowania rębnego i określenie powierzchni oraz masy do pobrania w użytkowaniu przedrębnym, sporządzenie planu cięć, wykonanie zestawień, tabel i wykazów, sporządzenia mapy numerycznej zgodnej ze Standardem Leśnej Mapy Numerycznej oraz wykonanie map analogowych.

Owocem zakończenia prac terenowych oraz kameralnych jest projekt planu urządzenia lasu, który zostaje przedstawiony na posiedzeniu II Komisji Techniczno-Gospodarczej (II KTG) celem oceny realizacji wytycznych ustalonych na I KTG oraz akceptacji projektowanych zadań gospodarczych. Następnie projekt planu urządzenia lasu jest udostępniony do publicznego wglądu w siedzibie nadleśnictwa w celu wniesienia ewentualnych poprawek zgłoszonych przez wszystkie zainteresowane osoby czy instytucje.

Następstwem zakończenia wyżej wymienionego etapu jest  zatwierdzenie projektu - w drodze decyzji - przez Ministra Środowiska i wówczas staje się on Planem Urządzenia Lasu dla nadleśnictwa, zostaje przekazany do Systemy Informatycznego Lasów Państwowych (SILP-LAS) i jest podstawą do sporządzania rocznych planów gospodarczych.

Plan urządzenia lasu dla nadleśnictwa składa się z następujących części:

  • Elaborat, zwierający opis nadleśnictwa, omówienie wyników inwentaryzacji terenowej, zestawienia tabelaryczne, analizę i ocenę gospodarki leśnej poprzedniego 10-lecia, opis i uzasadnienie planu gospodarczego na bieżące 10-lecie oraz Program ochrony przyrody zawierający opis warunków przyrodniczych na terenie nadleśnictwa, istniejących i projektowanych form ochrony przyrody, charakterystykę walorów przyrodniczych i kulturowych, opis planowanych działań nadleśnictwa w zakresie ochrony przyrody oraz prowadzenia gospodarki leśnej uwzględniającej wymogi ochrony przyrody,
  • opis taksacyjny lasu zawierający szczegółowe informacje o każdym wydzieleniu: skład gatunkowy, wiek, strukturę warstwową, warunki siedliskowe, miąższość drzewostanu oraz zaprojektowane wskazania gospodarcze,
  • wykaz projektowanych użytków rębnych i cięć pielęgnacyjnych,
  • mapy o różnej treści i skali: gospodarcze, drzewostanów, siedlisk, walorów przyrodniczych, cięć rębnych itp.

Dokumentem niezbędnym do zatwierdzenia projektu planu urządzenia lasu – na podstawie odpowiednich przepisów Ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko – jest Prognoza oddziaływania projektu planu urządzenia lasu na środowisko i obszary Natura 2000 wraz z pisemnym podsumowaniem zawierającym uzasadnienie wyboru przyjętego dokumentu i informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu.

Aktualny Plan Urządzenia Lasu dla PGL LP Nadleśnictwo Prószków sporządzony został na lata 2025-2034 wg stanu lasu na dzień 1 stycznia 2025. Zatwierdzony decyzją Ministra Środowiska nr DIŁ-WGL.8100.25.2025.MP z dnia 25.08.2025 r..