Asset Publisher Asset Publisher

Łowiectwo

Gospodarka łowiecka – co to takiego ?

Gospodarka łowiecka jest działalnością w zakresie ochrony, hodowli i pozyskiwania zwierzyny. Prowadzona jest w obwodach łowieckich przez dzierżawców (koła łowieckie Polskiego Związku Łowieckiego) albo zarządców (wyspecjalizowane jednostki organizacyjne Lasów Państwowych i PZŁ) tychże obwodów, na zasadach określonych w ustawie Prawo łowieckie i wydanych na jej podstawie przepisów wykonawczych, w oparciu o roczne plany łowieckie i wieloletnie łowieckie plany hodowlane.

Sprawowanie nadzoru nad gospodarką łowiecką

Nadleśnictwo Prószków nie prowadzi samodzielnie gospodarki łowieckiej lecz sprawuje nadzór nad gospodarką łowiecką prowadzoną przez Koła Łowieckie i Ośrodek Hodowli Zwierzyny Polskiego Związku Łowieckiego w Mosznej. Nadzór ten zapewnia nadleśniczemu możliwość zarządzania populacjami zwierząt łownych, regulację ich oddziaływania na las i uprawy rolne, a także gwarantuje należyty poziom prowadzenia gospodarki łowieckiej przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich. Jeśli zaobserwowałeś nieprawidłowości w prowadzeniu gospodarki łowieckiej, zgłoś je do nadleśniczego który rozpozna sprawę w ramach prowadzonego nadzoru.

Co nam daje gospodarka łowiecka

Dzięki gospodarce łowieckiej możliwe jest zarządzanie populacjami zwierząt łownych w sposób gwarantujący zachowanie gospodarczo znośnego poziomu szkód powodowanych przez zwierzynę w lasach i w uprawach rolnych, przy jednoczesnym zachowaniu właściwego stanu jakościowego i ilościowego populacji tych gatunków. Poza umożliwieniem uprawiania łowiectwa przez myśliwych, gospodarka łowiecka zapewnia nam dostęp do dziczyzny i wyrobów powstających na jej bazie. Dzięki prowadzeniu przez Ośrodki Hodowli Zwierzyny LP i koła łowieckie sprzedaży bezpośredniej każdy z nas może zakupić tusze upolowanych zwierząt po niewygórowanych cenach. Adresy podmiotów prowadzących sprzedaż bezpośrednią łatwo znajdziesz w Internecie i FB.

Obwody łowieckie

Cały kraj jest podzielony na obwody łowieckie. Podziału tego w skali województwa dokonuje samorząd (sejmik województwa), przy uwzględnieniu stanowiska Izby Rolniczej, Lasów Państwowych i Polskiego Związku Łowieckiego. W zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Prószków znajduje się 14 obwodów łowieckich lub ich części, utworzonych na mocy Uchwała nr XXIII/225/2020 Sejmiku Województwa Opolskiego z dnia 27 października 2020 roku w sprawie podziału województwa opolskiego na obwody łowieckie oraz zaliczenia obwodów łowieckich do kategorii. Są to obwody numer 76, 77, 90, 91, 92, 102, 105 i 117, dla których Nadleśnictwo Prószków jest nadleśnictwem zatwierdzającym roczne plany łowieckie oraz obwody 75, 89, 103, 104, 116 i 118, dla których RPŁ zatwierdzają sąsiednie nadleśnictwa lub Dyrektor Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w przypadku obwodów wyłączonych z wydzierżawienia.

Rejony Hodowlane

Obwody łowieckie o zbliżonych warunkach przyrodniczych i jednolitych celach hodowlanych są zgrupowane w rejony hodowlane czyli jednostki wielkoobszarowego i wieloletniego planowania łowieckiego ustanawiane zgodnie z zapisami ustawy Prawo Łowieckie. Dla rejonów hodowlanych opracowuje się Wieloletnie Łowieckie Plany Hodowlane (WŁPH) nakreślające długookresowe cele dla gospodarki łowieckiej. Podziału na rejony hodowlane jak i zatwierdzenia WŁPH dokonuje Dyrektor Generalny Lasów Państwowych. Obwody łowieckie w zasięgu terytorialnym Nadleśnictwa Prószków są zgrupowane w trzech rejonach hodowlanych: „O VI Bory Niemodlińskie”, „O VIII Pogórze Wschodnio – Sudeckie” i „O IX Płaskowyż Głubczycki”, co świadczy o znacznym zróżnicowaniu warunków przyrodniczych w aspekcie prowadzenia gospodarki łowieckiej. Rejon Borów Niemodlińskich skupia obwody o wysokiej lesistości położone w rozległym kompleksie leśnym o nazwie Borów Niemodlińskich, ukierunkowane na gospodarowanie populacjami zwierzyny grubej, głównie dzików i jeleni. Rejon Pogórza Wschodnio-Sudeckiego to obwody o niewielkiej lesistości i rozporoszonych kompleksach leśnych, urozmaiconej rzeźbie terenu, nastawione na gospodarowanie populacjami sarny i zwierzyny drobnej. Rejon Płaskowyżu Głubczyckiego to obwody wtopione w typowy agralny krajobraz, gospodarujące na populacji sarny i zwierzyny drobnej.  

Zwierzyna łowna

Z pośród 23 gatunków łownych saków i ptaków w zasięgu terytorialnym nadleśnictwa występują: łoś, jeleń szlachetny, daniel, sarna, dzik, muflon, szakal złocisty, lis, borsuk, kuny leśna i domowa, norka amerykańska, tchórz zwyczajny, zając szarak, bażant, kuropatwa, gęsi gęgawa, zbożowa i białoczelna, krzyżówka, cyraneczka i gołąb grzywacz. Nieobecnym jest tylko dziki królik.

Inwazyjne gatunki obce (IGO) saków i ptaków

Przedmiotem zainteresowania gospodarki łowieckiej, w ramach działań na rzecz ochrony bioróżnorodności są również inwazyjne gatunki obce (IGO). Z ich listy z całą pewnością możemy spotkać jenota, piżmaka, szopa pracza i gęsiówkę egipską. Ewentualne pojawienie się pozostałych gatunków IGO jest pod stałą, baczną obserwacją leśników i myśliwych. Inwazyjne gatunki obce to ogromy problem nie tylko dla ochrony przyrody ale dla wielu aspektów naszego życia, poczynając od gospodarki a na ochronie zdrowia kończąc. IGO to nie tylko ssaki i ptaki, ale również inne grupy zwierząt, oraz rośliny. Nierzadko pod ich niewinnym pięknem czai się poważne zagrożenie dla gatunków rodzimych roślin i zwierząt, całych ekosystemów i nas samych.  Stan wiedzy na ten temat w społeczeństwie jest nadal znikomy. Dlatego może warto chociaż wspomnieć, iż każdy z nas w przypadku stwierdzenia obecność w środowisku IGO powinien niezwłocznie zgłosić ten fakt wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta właściwemu ze względu na miejsce stwierdzenia obecności IGO. Przepisy określają polowanie wykonywane przez myśliwych jako jedno z działań zaradczych, zmierzających do ograniczenia występowania IGO w środowisku.     


Asset Publisher Asset Publisher

Zurück

Przyrosty roczne drewna

Przyrosty roczne drewna

Na tej podstronie dowiesz się wielu ciekawych informacji o przyrostach rocznych drzew.

 

Jak rośnie drzewo i skąd się biorą słoje?

Zarówno drzewa jak i wszystkie inne organizmy żywe składają się z tkanek, pełniących różne funkcje. U roślin drzewiastych tkanka twórcza – kambium, dzięki regularnym podziałom komórek jest w stanie wytwarzać tkanki stałe tj.: łyko i drewno. Jednakże aktywność kambium jest w ciągu roku wyraźnie zróżnicowana, dlatego też na przekroju poprzecznym drzewa wyraźnie widać, że struktura drewna nie jest jednolita lecz przedzielona jaśniejszymi i ciemniejszymi okręgami – są to słoje roczne.

Przekrój poprzeczny przez pień sosny (niewielki, silnie powiększony wycinek), widoczne słoje roczne, drewno wczesne i późne, oraz zróżnicowanie ich grubości – wielkości przyrostu.

 

Wiosną kambium tworzy tzw. drewno wczesne, zazwyczaj jest to jaśniejsza część słoja rocznego, zwłaszcza u gatunków iglastych, u gatunków liściastych pierścieniowonaczyniowych wyraźnie widać w nim szerokie naczynia, ponieważ drewno to składa się z elementów o dużej przepustowości, służących przede wszystkim do przewodzenia wody.

Natomiast drewno późne tworzy się pod koniec lata, pełni ono funkcje mechaniczne, jest zbudowane z elementów o wąskim świetle, dlatego najczęściej jest ono ciemniejsze i ta część słoja jest w wielu przypadkach węższa niż drewno wczesne.

Niestety nie zawsze widać różnicę pomiędzy drewnem wczesnym a późnym, w danym roku, czasem nawet trudno odróżnić poszczególne słoje na przekroju poprzecznym drzewa. Słabo wyróżniające się słoje przyrostu rocznego są cechą drzew liściastych o drewnie rozpierzchłonaczyniowym, są to: brzoza, lipa, olcha, grab, osika.

Jesienią wytwarzanie nowych warstw drewna przez kambium zostaje zahamowane, dlatego pomiędzy dwoma słojami rocznymi, istnieje widoczna granica, znajdująca się pomiędzy drewnem wczesnym, a drewnem późnym poprzedniego roku. Dzięki temu możemy z dosyć dużą dokładnością określić wiek drzewa metodą liczenia słojów rocznych, rozpoczynając od rdzenia w kierunku zewnętrznym. Należy jednak pamiętać, że najbardziej miarodajny wynik otrzymamy licząc słoje z odziomkowej części pnia, ponieważ drzewa każdego roku przyrastają zarówno na grubość jak i na wysokość, więc im bliżej wierzchołka, tym drzewo będzie „młodsze".

 

Jak szybko rosną drzewa i od czego to zależy ?

Na przestrzeni lat szerokość słojów rocznych różni się w zależności od wielu czynników, najistotniejszymi z nich są:

  • Gatunek drzewa i jego cechy – niektóre gatunki drzew, np.: topola, wierzba, noszą miano szybkorosnących i w rzeczywistości mają zdolność wytwarzania szerokich słojów rocznych, a co za tym idzie, ich drewno jest miękkie i lekkie, między innymi dzięki takiemu tempu wzrostu ich wiek rębności, czyli wiek, w którym drzewostany składające się z tych gatunków mogą być użytkowane rębnie, wynosi zaledwie 40-60 lat. Natomiast gatunek taki jak cis wytwarza bardzo wąskie słoje, przez co rośnie powoli, za to jest rośliną długowieczną, żyjącą nawet ponad 1000 lat, jego drewno jest twarde, a jednocześnie giętkie i niegdyś było powszechnie stosowanie do wyrobu broni, należy pamiętać, że obecnie cis znajduje się pod ochroną, ponad to jest rośliną trującą. Dla porównania w jakim tempie przyrastają na grubość gatunki szeroko- i wąskosłoiste: topola biała, zwana Topolą Lesznowską, rosnąca do 2012 roku w miejscowości Leszno koło Warszawy, w wieku około 330 lat osiągnęła 991cm w obwodzie pnia (pomiar na wysokości 1,30m od ziemi) i była jednym z najgrubszych drzew w Polsce, podczas gdy najgrubszy cis pospolity, znajdujący się na terenie Nadleśnictwa Świerklaniec, liczy sobie około 600 lat, a obwód jego pnia na wysokości 1,30m wynosi zaledwie 214cm.
  • Wiek drzewa – w poszczególnych fazach rozwoju drzewostanu drzewa wykazują zróżnicowane tempo przyrostu na grubość. W zbliżonych warunkach środowiska, przyrastające słoje są coraz szersze, aż do pewnego momentu, w którym zazwyczaj drzewo zaczyna obficiej owocować – wtedy przyrastające słoje są coraz cieńsze. Fazą w której słoje mają największą średnicę, jest faza drągowiny (ok. 35-50 lat), wtedy drzewo spowalnia swój wzrost wierzchołkowy na rzecz przyrostu na grubość.
  • Warunki środowiska – drzewa, które rosną w warunkach spełniających ich wymagania glebowe, wilgotnościowe i cieplne wytwarzają szersze słoje, niż te, którym wymienione warunki nie sprzyjają. Jeżeli np.: w danym roku, lub na przestrzeni kilku lat będzie susza lub zbyt duże opady, jeżeli drzewo zostanie przygłuszone i nie otrzyma odpowiedniej ilości światła, jeżeli wystąpi gradacja szkodników owadzich, będzie to miało swoje odzwierciedlenie w szerokości słoja. W skrajnie niekorzystnych warunkach środowiska może nastąpić zjawisko „wypadania" słoja, wtedy w danym roku słój nie powstaje w ogóle. Kiedy w ciągu jednego okresu wegetacyjnego roślina kilkukrotnie wytworzy nowe ulistnienie, np.: po wiosennych, dotkliwych przymrozkach, wówczas tkanka twórcza w ciągu jednego roku może wykształcić dodatkowy słój.

 

Czy po drewnie można poznać gatunek drzewa z którego pochodzi ?

Każdy gatunek drzewa czy krzewu wytwarza drewno o określonych właściwościach fizycznych oraz o wyglądzie umożliwiającym określenie na przekroju poprzecznym pnia gatunek z którego pochodzi. Wystarczy trochę wprawy lub specjalny klucz do oznaczania. Poniżej kilka przykładów.

Przekrój poprzeczny przez pień sosny zwyczajnej.

 

Przekrój poprzeczny przez pień wiązu polnego.

 

Przekrój poprzeczny przez pień robinii akacjowej.

 

Najwięcej drzew w lesie jest okrągłych

Tak przynajmniej odpowiedź na żartobliwą zagadkę. W rzeczywistości jest to prawda jeżeli przekrój poprzeczny pnia potraktujemy w dużym przybliżeniu jako koło. W rzeczywistości jest najczęściej lekko asymetryczny, tak jak drzewo pochylone zgodnie z kierunkiem panujących wiatrów. Czasem przekrój poprzeczny, szczególnie w strefie odziomkowej (przy ziemi) może daleko odbiegać od kształtu koła.

Przekrój poprzeczny przez pień drzewa w części odziomkowej może przybierać rozmaite, czasami bardzo dziwaczne formy.

 

Historia drzewa zapisana w słojach

W słojach rocznych przyrostów jak w nowoczesnym rejestratorze zapisany jest zbiór danych o drzewie, tempie jego wzrostu, warunkach pogodowych i gradacjach szkodników, oraz uszkodzeniach. Trzeba tylko umieć odczytać te dane.

Na tym przekroju możemy nie tylko odczytać wiek drzewa w chwili ścięcia, ale również że było żywicowane z dwoma spałami. Można określić ile lat przed ścięciem rozpoczęto i zakończono żywicowanie.

 

Słoje drzew w służbie archeologii:

Obecnie przy wykorzystaniu wiedzy jaką mamy na temat drewna, możemy ustalać wiek znalezisk archeologicznych zawierających drewno, zabytków i zjawisk przyrodniczych. Dzięki temu, że słoje roczne tworzą sekwencje o różnych grubościach w zależności od warunków klimatycznych tworzy się skale dendrologiczne na podstawie próbek pobranych z wielu drzew, różnych gatunków w danym regionie i zestawiania coraz to starszych próbek można datować wszelkie znaleziska nawet na 10,5 tysiąca lat wstecz z dokładnością do roku, a czasem nawet do sezonu.